Latarnia Morska Czołpino

Latarnia morska Czołpino – historia XIX-wiecznej budowli

Latarnia morska Czołpino została zaprojektowana w 1872 roku przez inżyniera E. Kummera, a uruchomiona 15 stycznia 1875 roku. Wieża usytuowana jest na jednej z najwyższych wydm Słowińskiego Parku Narodowego na wysokości 55 metrów nad poziomem morza, położona około kilometra od brzegu między miejscowościami Łeba i Rowy. Latarnia morska Czołpino jest jedną z nielicznych latarni w Polsce, która znajduje się z dala od skupisk ludzkich, otoczona dzikim nadmorskim lasem.

Budowa latarni w tym odludnym miejscu trwała trzy lata, ponieważ położenie uniemożliwiało dostarczanie budulca drogą lądową – wszystkie materiały dostarczano drogą morską przy pomocy barek, a następnie transportowano na górę wozami konnymi. Podczas budowy w laternie zainstalowano soczewkę Fresnela, specjalne urządzenie optyczne składające się z koncentrycznych pierścieni. Na początku swojej pracy latarnia morska Czołpino uzyskiwała światło dzięki spalaniu oleju mineralnego – pięć koncentrycznych knotów spalało 830 gramów oleju na godzinę, a rocznie zużywano 3600 kilogramów paliwa. Dopiero w latach trzydziestych XX wieku zainstalowano w laternie oświetlenie elektryczne. Latarnia przetrwała drugą wojnę światową w nienaruszonym stanie i 7 grudnia 1945 roku ponownie rozbłysło jej światło, obsługiwane już przez polską załogę.

Punkt widokowy z panoramą Słowińskiego Parku Narodowego

Wieża latarni morskiej Czołpino ma 25,2 metra wysokości, a światło nawigacyjne znajduje się na wysokości 75 metrów nad poziomem morza. Latarnia w Czołpinie zbudowana jest z czerwonej, licowanej cegły w kształcie stożka ściętego, u podstawy wieża ma średnicę 7 metrów. Z tarasu widokowego latarni morskiej Czołpino rozpościera się spektakularny widok na rozległy teren Słowińskiego Parku Narodowego.

Będąc na szczycie latarni można zobaczyć ruchome wydmy oddzielające jezioro Łebsko od morza, przybrzeżne jeziora Gardno i Dołgie Duże, Wydmę Czołpińską oraz panoramę nadmorskiego lasu. W odległości około 7,3 kilometra na południowy zachód od latarni morskiej Czołpino widoczna jest owiana legendami święta góra Słowińców – Rowokół o wysokości 115 metrów nad poziomem morza. Latarnia stanowi doskonały punkt orientacyjny dla żeglarzy poruszających się wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku. Do wejścia na taras widokowy prowadzą kręte schody wewnątrz budowli.

Informacje praktyczne dla zwiedzających Latarnie Morską w Czołpinie

Latarnia morska Czołpino jest udostępniana do zwiedzania cały rok w różnych godzinach: od 1 maja do 15 czerwca w godzinach 9:00-18:00, od 16 czerwca do 31 sierpnia w godzinach 9:00-20:00, od 1 września do 30 września w godzinach 9:00-18:00. Od 1 października do 30 kwietnia latarnia jest dostępna wyłącznie dla grup minimum 10 osobowych po uprzednim uzgodnieniu terminu z minimum trzydniowym wyprzedzeniem. Bilet wstępu do Słowińskiego Parku Narodowego kosztuje 7 złotych normalny i 3,50 złotych ulgowy, dostępny jest również bilet kompleksowy Czołpino za 30 złotych normalny i 18 złotych ulgowy, obejmujący wstęp do parku, muzeum i na latarnię.

Aby dojść do latarni morskiej Czołpino trzeba przebyć pieszo około 1,5 kilometra wytyczonego szlaku wśród dziko rosnącego nadmorskiego lasu. Wycieczkę na latarnie najlepiej rozpocząć od Leśnego Parkingu Czołpino w miejscowości Smołdziński Las, pozostawienie samochodu kosztuje 20 złotych za dzień. W odległości około 1200 metrów od latarni znajduje się Muzeum Słowińskiego Parku Narodowego w Osadzie Latarników z XIX wieku, prezentujące wystawy o przyrodzie parku oraz zagadnienia związane z latarniami i nawigacją. Szlak prowadzący do latarni jest dobrze oznakowany i częściowo wyłożony drewnianymi kładkami, co ułatwia poruszanie się po piaszczystym terenie. Latarnia morska Czołpino stanowi popularną atrakcję Słowińskiego Parku Narodowego, łączącą walory przyrodnicze z historycznymi walorami techniki nawigacyjnej.