Ruiny Zamku w Ojcowie – twierdza z czasów Kazimierza Wielkiego
Ruiny Zamku w Ojcowie wznoszą się na wzgórzu w samym sercu Ojcowskiego Parku Narodowego, w malowniczej Dolinie Prądnika. Warownia została zbudowana na polecenie króla Kazimierza Wielkiego w drugiej połowie XIV wieku, między 1354 a 1370 rokiem. Zamek należał do systemu obronnego zwanego Orle Gniazda – łańcucha twierdz chroniących zachodnią granicę Królestwa Polskiego i szlaki handlowe prowadzące z Krakowa na Śląsk. Według legendy król nadał mu nazwę Ociec, na pamiątkę swojego ojca Władysława Łokietka, który w czasie walk o tron krakowski ukrywał się w jednej z okolicznych jaskiń.
Jeszcze w epoce żelaza w tym miejscu istniała osada kultury łużyckiej, która prawdopodobnie została zniszczona przez najazd Scytów. Zamek zbudowano z ciosanych wapieni na stromej skarpie, co dawało naturalną ochronę przed atakami. Grube mury o szerokości półtora metra, ośmioboczna wieża obronna z otworami strzelniczymi i brama wjazdowa nad głęboką fosą świadczą o militarnym charakterze budowli. Do zamku prowadziła drewniana kładka na murowanych filarach, których pozostałości widać do dziś.
Przez wieki zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XVII wieku należał między innymi do rodziny Korycińskich, którzy przeprowadzili przebudowę i wyremontowali zniszczenia. W 1787 roku zamek odwiedził król Stanisław August Poniatowski, który zwiedzał pobliską Jaskinię Ciemną, a później był przyjmowany w bogato urządzonych komnatach zamkowych. Po rozbiorach Polski budowla zaczęła szybko podupadać. W 1829 roku nowy właściciel, Konstanty Wolicki, rozebrał większość murów pozostawiając tylko bramę, wieżę i fragmenty murów obronnych.
















