Symbol wybrzeża – Latarnia Morska w Niechorzu
Latarnia Morska w Niechorzu uchodzi za jedną z najpiękniejszych na polskim wybrzeżu Bałtyku. Czerwona, ceglana budowla wznosi się na wysokim, 22-metrowym klifie, dumnie górując nad okolicą. Sama wieża ma 45 metrów wysokości, co plasuje ją na czwartym miejscu wśród polskich latarń. Jej światło widoczne jest z odległości 20 mil morskich, czyli około 37 kilometrów.
Decyzję o budowie latarni w Niechorzu podjęło niemieckie Ministerstwo Żeglugi w maju 1863 roku. Wybór miejsca nie był przypadkowy – chodziło o wypełnienie luki w oznakowaniu nawigacyjnym między Świnoujściem a Jarosławcem. Rozważano także lokalizację w Trzęsaczu, jednak ostatecznie wybrano Niechorze ze względu na mniejsze zagrożenie erozją brzegu. Budowa trwała ponad trzy lata, a obiekt oddano do użytku w grudniu 1866 roku. Całkowity koszt wyniósł 56 600 talarów.
Latarnia w Niechorzu ma charakterystyczny kształt – do dziewiętnastego metra jest czworokątna, powyżej zmienia przekrój na ośmiokątny. Na narożnikach widnieją ozdobne lizeny z czerwonej i czarnej cegły, a powierzchnie między nimi pokryto jasnożółtą cegłą. Początkowo źródłem światła był olej rzepakowy, którego zużywano do 1500 kilogramów rocznie. W marcu 1945 roku pocisk artyleryjski uszkodził układ optyczny, a wycofujący się Niemcy zaminowali budynek. Na szczęście wszystkie miny odnaleziono. W grudniu 1948 roku światło zabłysło ponownie.












