Opera w Oslo – architektoniczny symbol współczesnej Norwegii
Opera w Oslo, oficjalnie znana jako Norwegian National Opera and Ballet, została otwarta w 2008 roku jako największy budynek użyteczności publicznej wzniesiony w Norwegii od czasów średniowiecznej katedry Nidaros. Zaprojektowany przez norweski zespół architektoniczny Snøhetta gmach wyłania się z wód zatoki Bjørvika niczym biała góra lodowa, tworząc spektakularny symbol współczesnej norweskiej architektury. Budowa trwała od 2003 do 2007 roku, pochłaniając budżet 4,4 miliarda koron norweskich, lecz zakończyła się przed czasem i z oszczędnością około 300 milionów koron.
Filozofia projektu Opery w Oslo opiera się na norweskiej tradycji allemansretten, czyli prawie powszechnego dostępu do natury. Architekci stworzyli budynek, którego dach stanowi naturalną kontynuację przestrzeni miejskiej – nachylone płaszczyzny pokryte białym marmurem z Carrary prowadzą odwiedzających na szczyt, z którego rozpościera się panorama fiordu Oslo i centrum miasta. Opera w Oslo to miejsce, gdzie architektura staje się krajobrazem, a budynek przestrzenią publiczną dostępną dla wszystkich, niezależnie od tego, czy przychodzą na spektakl.
Już w pierwszym roku po otwarciu Opera została odwiedzona przez 1,3 miliona osób, szybko stając się ikoną Oslo. Budynek zdobył prestiżowe nagrody, w tym główną nagrodę na Światowym Festiwalu Architektury w Barcelonie w 2008 roku oraz Nagrodę Unii Europejskiej im. Miesa van der Rohe za współczesną architekturę w 2009 roku. Realizacja projektu przyczyniła się również do oczyszczenia fiordu – teren dawnej zanieczyszczonej stoczni przekształcono w czystą przestrzeń, gdzie dziś funkcjonują kąpieliska i powróciło ponad 40 gatunków roślin i zwierząt.















